Recenzja filmu "Kochanice króla"

Krzysztof Czapiga

Od filmów historycznych zwykle oczekujemy realiów epoki, skrupulatnej scenografii, skrzętnie zrekonstruowanych przedmiotów, efektownych kostiumów, dylematów władców rządzących krajem. To wszystko w Kochanicach króla (2008) Justina Chadwicka jest, ale bez znaczenia. Najważniejsze są zmieniające się niczym w kalejdoskopie emocje targające bohaterami.

Powiedzenie o Anne (Natalie Portman), że jest przebojowa, wyrachowana w dążeniu do obranego celu i piękna byłoby prawdziwe tylko przez moment. Za chwilę może znaleźć się na skraju załamania nerwowego. Podobnie jeśli chodzi o jej siostrę Mary (Scarlett Johansson) - to, iż gdy ją poznajemy jest skromna i nieśmiała, tak naprawdę niewiele znaczy. W mgnieniu oka wyjdzie z cienia i zdobędzie serce króla Henry'ego Tudora (Eric Bana). Rodzice sióstr Boleyn mieli jednak inny plan, ale co tam - wystarczy go lekko zmodyfikować. W filmie nikt się bowiem nie przejmuje takimi detalami jak miłość. Jeśli jest okazja wżenienia się w rodzinę szlachecką czy królewską to decyzja jest szybka i prosta. Ale czy finał będzie równie bezbolesny?

"Kochanica króla" aż kipi od uczuć. Siostry zdradzają się, by następnie we wzruszającej scenie sobie przebaczyć i dalej kontynuować knucie intryg. Zakłamania i hipokryzji, wybuchających ze zdwojoną siłą konsekwencji odkładanych decyzji, wyrzutów sumienia oraz napiętych relacji nie brakuje. Wszystkie te skrajne emocje brawurowo podają aktorzy, od pojawiającej się na krótko Constance Stride w roli pierwszej żony Henry'ego, aż po Natalie Portman, która zagrała do prawdy imponująco. Jako będąca na przemian w ofensywie lub zepchnięta do obrony Anne, potrafi trzymać w szachu samego króla, by chwilę później dać się nieludzko poniżyć. Portman nawet odtwarzanie najskrajniejszych emocji przychodzi z łatwością, równocześnie ani na moment nie traci wiarygodności.

W adaptacji powieści Philippy Gregory wszyscy bohaterowie są pionkami na szachownicy życia pogrążonej w chaosie. Łudzą się, że mają wpływ na własne życie, lecz w rzeczywistości kieruje nim przypadek lub kaprys osoby, na której chwilowo łaskę są zdani. Przekonuje się o tym nawet sam król, gdy w finale życie spłata mu przewrotnego figla. Podobnie jak film oczekującym historycznego widowiska widzom.